Dziki Wschód, Chmielowy Klasyk

[Prusak]

E: 10, A: 4,0%
Nie wiem, co poszło nie tak w tym kolejnym klonie lekkiego piwa o tych samych parametrach od Dzikiego Wschodu.
Kolorek jasny, słomkowy i piana O. K.
W zapachu wyraźnny chmiel ziołowo-pikantny z niepokojącymi akcentami siarki i cebuli.
W smaku również dominuje goryczka chmielowa i lekka wodnistość, ale włączają się wspomniane wyżej akcenty chemiczno-warzywne.
Nie dopiłem.

[zasada]

Warka do 29.07.2027, parametry bez zmian, kapsel czarny.
Widok: kolor jak na zdjęciu, jasna słomka. Piana buduje się ładnie, ale w miarę szybko znika. Po trzech łykach, porwany dywan, który lekko znaczy szkło. Do końca utrzymuje się rachityczna obwódka. Brak bąbelków CO2 odrywających się z dna.
Zapach: bardzo nikłe owoce. Pite po dobie w lodówce, więc cud, że czuć cokolwiek.
Smak: I tu najlepsze! Niska goryczka i słodkie polskie owoce. Lekka wodnistość, na początku lekkie szczypanie (co przy braku CO2 dziwne).
Ogólnie: smaczne piwo. Na ślepo powiedziałbym, że to belgian enkel na Oktawii a nie żaden hoppy pils. Akurat i enkele i Oktawię bardzo lubię, więc mi pasuje. Pite po udanym basenie co jest dodatkowym plusem ale gdybym nastawiał się na zapowiadane (pils czy nawet hoppy pils) mógłbym się wkurzyć.