Warszawa - browary i ich właściciele

[pizmak666]

Junga w 1897 roku wprawdzie uniewinniono, lecz dwa lata później skazano go na trzy lata wypędzenia na Ural za rozpowszechnianie wydawanej we Lwowie antyrosyjskiej gazetki.

[pizmak666]

1901r.

[grzeber]

Informacja z prasy polonijnej z USA z roku 1899.

[pizmak666]

Rok 1916.

[Stolp]

pizmak666 większość zdjęć z bibliotek cyfrowych i innych z internetu można powiększyć trzymając Cltr i kręcąc rolką myszy i robiąc PRINTscreena. Wtedy widać więcej

[pizmak666]

Stolp Klikając lewym przyciskiem myszy na powyższy screen też widać więcej.

[Stolp]

Stolp Klikając lewym przyciskiem myszy na powyższy screen też widać więcej.

Po Twojemu powiększasz "na siłę" z miniatury z coraz gorszą jakością, a powiększanie w źródłach - adresówkach, gazetach itp. z bibliotek cyfrowych - zachowuje jakość. Często spokojnie można powiększać do 300 % bez straty jakości...

[pizmak666]

Kopiuj ze źródeł.

[Stolp]

to najpierw napisz skąd to jest

[pizmak666]

Może nie właściciel, ale chyba warto.


HENRYK OPPENHEIM
W związku z jubileuszem 35-cio lecia pracy zawodowej nestora polskiego przemysłu piwowarskiego, Henryka Oppenheima, Dyrektora Naczelnego C. Z. P. P. F. w Warszawie, chcielibyśmy skreślić parę słów dla zobrazowania, choćby w dużym skrócie, życia i działalności naszego Czcigodnego Jubilata.
Henryk Oppenheim urodził się w Warszawie, 12 listopada 1891 r. Pochodzi z rodziny przemysłowców osiadłych w Polsce przed 200 laty.
W r. 1910 kończy z odznaczeniem klasyczne gimnazjum w Warszawie, zaś w r. 1914 studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim.
Już w czasie studiów (rok 1912) rozpoczyna praktykę w browarnictwie.
W pierwszym roku wojny światowej pracuje w sądownictwie, w r. 1915 porzuca Henryk Oppenheim zawód prawniczy i obejmuje, po zdobytej w czasie studiów praktyce browarniczej, kierownicze stanowisko handlowe jako prokurent firmy „Browar Parowy, Seweryn Jung” w Warszawie, Pl. Trzech Krzyży 8. W r. 1919 dzierżawi Browar „Korona” przy ul. Grzybowskiej 40, specjalizując się tamże w technice piwowarskiej.
W 29-tym roku życia (r. 1920) obejmuje nasz Jubilat stanowisko Dyrektora Technicznego jednego z największych browarów w Polsce pod firmą Zjednoczone Browary Warszawskie Haberbusch i Schiele Sp. Akc. w Warszawie. W r. 1932 obejmuje w tejże Spółce Akc. stanowisko Dyrektora Handl., na którym pozostaje do powstania warszawskiego, t. j. do czasu, kiedy fabryka uległa zniszczeniu.
Niezależnie od sprawowanych funkcji zawodowych, Dyr. Oppenheim bierze czynny udział w życiu społecznym, jest członkiem Zarządu Zw. Właścicieli Browarów i Słodowni w Polsce — aż do czasu rozwiązania Związku przez Niemców.
Od r. 1936 jest z ramienia Izby Przemysłowo-Handlowej rzeczoznawcą w sprawach browarnictwa, wytwórni wódek gatunkowych, likierów oraz limoniad.
W swojej działalności przedwojennej, w charakterze Dyrektora Browarów Haberbusch i Schiele, a zwłaszcza jako członek Zarządu Zw. Właścicieli Browarów, Henryk Oppenheim wykazuje rzadko spotykaną w naszych stosunkach solidność na polu zawodowym. Jest zawsze gentelman’em i swoją godność osobistą stawia ponad interesy własne.
W żadnych przedwojennych stronnictwach politycznych nie angażował się, zachowując dla siebie wolność myślenia politycznego, a czynił to dlatego, że od wczesnej młodości był w pełnym znaczeniu tego słowa demokratą.
W czasie okupacji niemieckiej zdaje dyr. Oppenheim egzamin obywatela polskiego i Polaka, a przede wszystkim człowieka: pomimo posiadania niemieckiego nazwiska i wielokrotnych nacisków oraz szantaży ze strony gestapo, odrzuca wszelkie propozycje przyjęcia volkslisty i współpracy z okupantem. Dzieci swoje wychował na prawdziwych Polaków-demokratów, ruch oporu popierał wszelkimi siłami, moralnie i materialnie; ktokolwiek z potrzebujących zgłaszał się doń o pomoc w formie udzielenia schronienia czy też środków do życia, zawsze to czynił hojną ręką.
W czasie powstania warszawskiego traci dyr. Oppenheim niemal cały swój dobytek — wynik wieloletniej pracy. Nie zrażony tym jednak, staje do pracy natychmiast z chwilą powstania państwowości polskiej i już w pierwszych tygodniach obejmuje stanowisko Dyrektora Zjednoczenia Piwowarsko-Słodowniczego w Warszawie, a z dniem 1 października 1946 r. stanowisko Dyrektora Naczelnego i Technicznego C. Z. P. P. F. w Warszawie.
W swej pracy na stanowisku państwowym wykazuje duże zrozumienie dla nowych prądów obecnie istniejących, potrafił dostosować się do nowej rzeczywistości, jako człowiek na wskroś postępowy o socjalistycznym sposobie myślenia, i daje na każdym kroku przykład, jakim winien być nowoczesny dyrektor: jako zarządzający majątkiem publicznym, jako współpracownik i przełożony. Podejście jego do życia jest rzeczowe, nacechowane skromnością i wyrozumiałością.
W związku z powierzoną mu pracą organizacyjną odbywał w połowie 1945 roku szereg podróży, podówczas dość niebezpiecznych, jako to do miejscowości: Okocim, Suwałki, Zabrze oraz Pomorze Mazurskie.
Za swoje wysiłki, uwieńczone pozytywnymi wynikami, został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi — uchwałą Prezydium Krajowej Rady Narodowej z dnia 26 XI 1946 r.
— Mgr M. B.
Dyrektor Naczelny
Centralnego Zarządu Państwowego Przemysłu Fermentacyjnego w Warszawie




Okazuje się, że później juz nie było tak kolorowo.


Proces o nadużycia w przemyśle fermentacyjnym
W dniach 11–15 marca 1949 r. odbyła się rozprawa w Sądzie Okręgowym w Warszawie, w trybie doraźnym, w sprawie nadużyć w przemyśle fermentacyjnym przeciwko b. dyr. nacz. CZPF Henrykowi Oppenheimowi, b. z-cy nacz. dyr. CZPF Franciszkowi Stemlerowi, b. dyr. nacz. Oddziału CZPF w Bydgoszczy Marianowi Belerskiemu, b. dyr. browaru w Gdańsku Eugeniuszowi Smolińskiemu, b. wicedyr. Browaru Okocim Zygmuntowi Pacewiczowi oraz przeciwko właścicielom prywatnych hurtowni piwa Rudolfowi Herczce i Karolowi Humińskiemu.
Byli członkowie dyrekcji CZPF oskarżeni byli m.in. o ciche udziały w rozlewniach prywatnych i w prywatnym browarze „Fortuna”, do którego kierowano beczki piwne w okresie, gdy przemysł państwowy odczuwał brak tych beczek. Pobierano też ciche dopłaty do sprzedawanego piwa i łapówki od rozlewników prywatnych. Dwa samochody ciężarowe, przydzielone dla browarów państwowych, sprzedano firmom prywatnym.
Prokurator w oskarżeniu podkreślił, że elementy obce klasowo wkradły się na stanowiska kierownicze w przemyśle państwowym i działały na jego szkodę.
Przewód sądowy stwierdził, że motywem działania oskarżonych była chęć osiągnięcia osobistego zysku ze szkodą dla kierowanych przez nich instytucji państwowych.
Sąd skazał:
Henryka Oppenheima i Mariana Belerskiego na karę dożywotniego więzienia i po 5 000 000 zł grzywny oraz utratę praw honorowych i obywatelskich na zawsze.
Eugeniusza Smolińskiego i Rudolfa Herczkę na 15 lat więzienia oraz utratę praw honorowych i obywatelskich na 10 lat.
Zygmunta Pacewicza na 12 lat więzienia, utratę praw na 10 lat i grzywnę w wysokości 500 000 zł.
Karola Humińskiego na 8 lat więzienia i utratę praw na 8 lat.
Franciszka Stemlera na 7 lat więzienia i utratę praw na 7 lat.